Simone heeft een gesprek met Daphne, een zelfbewuste en zelfverzekerde vrouw die Polyamoureus is.

"De meeste mensen zouden zichzelf heel gelukkig prijzen als ze een partner hebben gevonden met wie ze een diepe klik hebben. Daarom beschouw ik mezelf als bijzonder gelukkig dat ik twee van zulke partners heb – twee totaal bevredigende, geweldige en gezonde relaties die veel liefde en warmte in mijn leven brengen.

Er bestaat een alternatief universum waar mensen me geen vragen stellen als: "Dus je wilt alleen maar met iedereen naar bed?" of "Is dat niet oneerlijk tegenover hen allebei?" Er bestaat een alternatief universum waar mensen er geen probleem mee hebben dat ik van twee mensen tegelijk kan houden. Als volwassenen die met elkaar instemmen, zou het geen verrassing moeten zijn dat we dit (gelukkig) kunnen laten werken, zolang we maar open en eerlijk met elkaar communiceren.

Maar voor de meeste mensen is het wél een verrassing.

Omdat monogamie in deze maatschappij de norm is, is mijn polyamoreuze identiteit verwarrend en voor sommigen zelfs onacceptabel.

Die houding is echter heel begrijpelijk als je nadenkt over sommige mythes die ons over monogamie worden voorgehouden.

Ten eerste wordt monogamie afgeschilderd als de ultieme uiting van liefde – een onbreekbare verbintenis en investering in je ene ‘ware’ liefde. Het is een verbintenis die als zuiverder, gezonder en ethischer wordt beschouwd, ondanks het feit dat er genoeg bewijs is dat niet elke monogame relatie zo werkt.

Er zijn veel boodschappen over monogamie die het niet alleen op een voetstuk plaatsen, maar ook elke andere relatievorm die niet in dit zeer nauwe kader past, demoniseren. Dit schaadt niet-monogame mensen, zoals ik, die moeite hebben om acceptatie te vinden. Het schaadt ook iedereen (monogaam of niet) die de maatschappij de regels laat bepalen, in plaats van samen met hun partner(s) hun eigen regels te schrijven.

Hier zijn vier van de mythes die ik het meest hoor over monogamie – en waarom ze zo problematisch zijn.

1. Monogamie voorkomt jaloezie en vreemdgaan

Mensen in een monogame relatie zijn jaloers. Mensen in een monogame relatie gaan vreemd. En raad eens? Dat geldt ook voor mensen in een niet-monogame relatie. Jaloezie en oneerlijkheid kunnen in elke relatie voorkomen, ongeacht waar de grenzen liggen.

Monogamie werkte vroeger als een soort veiligheidsdeken voor mij. Ik voelde me veilig in de wetenschap dat mijn partner alleen bij mij kon zijn en dat ik nooit geconfronteerd zou worden met de realiteit dat hij of zij zich emotioneel of fysiek tot iemand anders aangetrokken voelde.

Maar ik realiseerde me al snel dat monogamie me niet echt beschermde tegen jaloeziegevoelens of mijn partner op magische wijze onaangetrokken maakte tot andere mensen – het maakte het alleen maar makkelijker om het te negeren of er niet mee geconfronteerd te worden.

Toen ik in monogame relaties zat, nam ik de belangrijke gesprekken die gevoerd moesten worden over waar ik me wel en niet prettig bij voelde als vanzelfsprekend aan. Dat betekende uiteindelijk dat veel onuitgesproken bleef en dat leidde alleen maar tot gekwetste gevoelens.

Monogamie als bescherming is een illusie, omdat de grenzen niets veranderen aan hoe we ons voelen en of we ervoor kiezen om de grenzen die we hebben gesteld wel of niet te respecteren. Vreemdgaan is niet hetzelfde als niet-monogamie, net zoals loyaliteit niet hetzelfde is als monogamie. Vreemdgaan gaat over oneerlijkheid – het niet respecteren van grenzen, of die nu tussen twee mensen of meer zijn – en dat kan in elk soort relatie voorkomen.

Sommige van mijn ergste ervaringen met verraad vonden plaats in monogame relaties. Dit komt doordat verraad gepaard gaat met oneerlijkheid, niet per se met het hebben van andere partners of relaties.

Maar als we ervan uitgaan dat monogamie ons beschermt tegen vreemdgaan en jaloezie – dat de regels vanzelfsprekend zijn en dus niet te vergeten – dan moedigt dat ons niet aan om expliciete en open gesprekken te voeren over onze gevoelens en grenzen.

Als we zouden stoppen met monogamie te behandelen als een universeel geaccepteerde norm, en in plaats daarvan het belang van eerlijke communicatie tussen partners zouden benadrukken, zouden al onze relaties sterker kunnen zijn.

2. Monogamie is beter voor de seksuele gezondheid

Als ik zeg dat ik niet-monogaam ben, wordt er vaak aangenomen dat ik me niet druk maak om mijn seksuele gezondheid. Maar dat doe ik wel!

Ik gebruik anticonceptie, ik laat me regelmatig testen en er is open communicatie tussen alle betrokkenen. En volgens onderzoek zijn niet-monogame mensen eigenlijk best goed in al het bovenstaande.

Er bestaat het idee dat niet-monogamie op de een of andere manier 'vies' is omdat er meerdere partners bij betrokken zijn. Maar het aantal partners is niet per se bepalend – het gaat om seksueel gedrag. De realiteit is dat monogame mensen die vreemdgaan, veel minder snel anticonceptie gebruiken of het direct aan hun partner vertellen.

En het is niet verrassend dat dit leidt tot ernstige gevolgen voor de seksuele gezondheid.

Als het om gezondheid gaat, draagt het demoniseren van niet-monogamie niet bij aan de bescherming van de gezondheid. Het geeft een fundamenteel verkeerde interpretatie van de kwestie. We zouden moeten erkennen hoe zaken als ontoereikende seksuele voorlichting en beperkte toegang tot seksuele gezondheidszorg de gezondheid ernstig schaden – en niet niet-monogamie of mensen met soa's stigmatiseren.

Seksuele gezondheid zou geen morele kwestie moeten zijn. Het is een gezondheidsprobleem, en het raakt iedereen – monogaam, niet-monogaam en alles daartussenin.

3. Is monogamie inherent natuurlijk en ethisch?

Natuurlijk? Nee, nee, nee. Laat me je daar even onderbreken. Er is genoeg onderzoek dat het tegendeel aantoont. En zelfs als dat niet zo was, betekent het feit dat dingen "vanzelfsprekend" voor ons zijn, niet per definitie dat ze beter voor ons zijn.

Ik denk dat de vraag of monogamie natuurlijk is, een zinloze discussie is. Betere vragen voor jou: "Is monogamie of non-monogamie iets voor mij? Sta ik open voor iets anders? Wat zijn mijn andere opties? Werkt dit voor mij? Werkt dit voor mijn partner(s)?"

In plaats van ons af te vragen wat natuurlijk is, kunnen we ons beter richten op wat gezond is?

In onze relaties zouden we ons gerespecteerd en geliefd moeten voelen. Dat vereist een bewuste inspanning van onze kant om onze verwachtingen, grenzen, behoeften en verlangens te communiceren. Hoe we dat bereiken, is een gesprek dat veel waardevoller is.

Daarnaast wil ik me verzetten tegen het idee dat monogamie op de een of andere manier ethischer zou zijn. Als ik nadenk over mijn persoonlijke ethiek in relaties, focus ik me er sterk op dat iedereen met wie ik een relatie heb zich gewaardeerd, geliefd en veilig voelt – dat is mijn ethiek als polyamoreus persoon, en ik ben voortdurend in dialoog met mijn partners om ervoor te zorgen dat mijn handelingen in lijn zijn met die ethiek.

Ik heb altijd prioriteit gegeven aan toestemming. Ik heb prioriteit gegeven aan gezonde grenzen. Ik heb prioriteit gegeven aan open communicatie. En ik ken veel monogame mensen die daar dezelfde prioriteit aan geven. Onze ethiek is dus misschien niet zo verschillend als ons is verteld.

Het is schadelijk om aan te nemen dat niet-monogame mensen geen moraal hebben. Je moraal is niet gekoppeld aan het aantal partners dat je hebt – je moraal wordt weerspiegeld in hoe je hen behandelt.

We moeten stoppen met het voorschrijven van een bepaalde moraal aan monogamie of niet-monogamie en ons in plaats daarvan richten op hoe we ervoor kunnen zorgen dat onze relaties veilig en gezond zijn voor iedereen die erbij betrokken is, ongeacht hoeveel mensen dat zijn.

4. Monogame relaties zijn dieper en serieuzer

Sommige monogame mensen behandelen liefde als een formule – alsof het een eindige bron is die je verdeelt over je partners. Volgens die logica betekent het hebben van meerdere partners dan ook dat je minder van elk van hen houdt, omdat je minder liefde hebt om te verdelen.

Ik vind dit echt vreemd. Ik heb twee ouders, maar ik zou nooit zeggen dat mijn relatie met hen op de een of andere manier minder waardevol is omdat er twee zijn. Ik zou niet zeggen dat mijn liefde voor de een mijn liefde voor de ander in gevaar brengt of bedreigt. En ik zou zeggen dat dit geldt voor mijn vrienden, mijn familieleden, mijn partners en zelfs huisdieren.

Ik heb twee partners waar ik dol op ben. En ik zie die relaties gewoon niet als "concurrerend", vechtend om mijn aandacht, alsof mijn liefde een zeer beperkte bron is. Ik vind het idee dat ik niet van twee mensen tegelijk kan houden op een diepgaande manier beledigend, omdat het suggereert dat monogamie de ultieme uiting van liefde is, alsof de manier waarop ik liefheb minder waardevol of mooi is omdat die niet beperkt is tot één relatie.

Ik denk ook dat er hiërarchieën kunnen ontstaan in relaties, of die nu platonisch, romantisch of seksueel zijn.

Sommigen van ons hebben bepaalde relaties die we boven andere stellen. Sommigen van ons hebben hechtere banden dan anderen. Dat is niet alleen voorbehouden aan mensen die niet monogaam zijn.

Mijn polyamoreuze ethiek zegt dat ik opensta voor elke relatie die zich kan ontwikkelen op een manier die goed voelt voor alle betrokkenen (en natuurlijk met wederzijds goedvinden). En hoewel het een evenwichtsoefening kan zijn, wordt de oprechtheid en intensiteit van mijn liefde niet aangetast door meerdere partners.

Net als bij vrienden of familie, heb ik het vermogen om diepgaande gevoelens te koesteren voor meer dan één persoon. Ik denk dat bijna iedereen dat kan."

***

Monogamie beschermt ons niet tegen jaloezie en ontrouw. Het garandeert geen seksuele gezondheid. Het is niet puurder, moreler, liefdevoller of diepgaander. Monogamie is, simpel gezegd, één van de vele (even geldige!) mogelijkheden om een relatie te vormen.

Het is zeer schadelijk voor mensen die niet monogaam zijn als we suggereren dat monogamie inherent beter is. We bagatelliseren en demoniseren hun relaties niet alleen, maar we maken het hen ook ontzettend moeilijk om geaccepteerd te worden in een maatschappij die monogamie als de norm beschouwt.

Dit heeft ook gevolgen in het dagelijks leven. Ons onvermogen om de talloze manieren waarop mensen hun relaties vormgeven te erkennen, creëert uiteindelijk belemmeringen in de wettelijke bescherming, onder andere op het gebied van huwelijk, huisvesting en ouderschap.

Ik wil leven in een wereld waar het hebben van twee fantastische partners niet als iets vreemds of afschuwelijks wordt gezien. Ik wil leven in een wereld waar geen aannames worden gedaan over mijn moraal, mijn seksualiteit of mijn waarde op basis van hoe ik mijn relaties inricht. Ik wil leven in een wereld waar we de prachtige liefde die we delen vieren – en niet demoniseren.

Of op zijn minst een wereld waarin iedereen zich met zijn eigen zaken bemoeit en het niet zo'n groot probleem is.

Dat zou ook fijn zijn.