4 λόγοι για τους οποίους οι γυναίκες μπορεί να μην ενδιαφέρονται για το περιστασιακό σεξ, που δεν έχουν καμία σχέση με τη «βιολογία»

Η Simone, διευθύνουσα σύμβουλος της Happytoys, συζητά με την Carolien:

"Όταν πρωτοξεκίνησα τις σπουδές μου, ένιωθα σαν παιδί σε ζαχαροπλαστείο. Έμενα μόνη μου για πρώτη φορά, με καλούσαν συνέχεια σε πάρτι και ξαφνικά είχα γίνει αντικείμενο πόθου, αφού στο λύκειο με θεωρούσαν «φυτό». Η κουλτούρα γύρω από τη σεξουαλικότητα ήταν επίσης διαφορετική. Αν και στο λύκειο είχα ακούσει να αποκαλούν τις γυναίκες «τσούλες» επειδή έκαναν περιστασιακό σεξ, οι περισσότεροι στο πανεπιστήμιό μου είχαν μια φιλελεύθερη στάση απέναντι στη σεξουαλική έκφραση και κατανοούσαν τις βλαβερές συνέπειες του σεξουαλικού διασυρμού. Έτσι, στην πραγματικότητα, η «κουλτούρα του casual σεξ» (hookup culture), που υποτίθεται ότι καταπιέζει τις φοιτήτριες, ήταν μια ανάσα για μένα. 

Κατά τη διάρκεια του πρώτου εξαμήνου του πρώτου έτους, έκανα συχνά περιστασιακό σεξ. Όμως, μέχρι την άνοιξη εκείνης της χρονιάς, το είχα σταματήσει.

Ακόμα προσπαθώ να καταλάβω το γιατί.

Ο καλύτερος τρόπος για να το περιγράψω είναι ότι ήθελα κάτι πιο βαθύ. Αντλούσα μεγαλύτερη ικανοποίηση από βραδιές γεμάτες φιλοσοφικές συζητήσεις, ουσιαστικές επαφές με φίλους και καλλιτεχνικά πρότζεκτ. Αν και οι φευγαλέες σεξουαλικές επαφές ήταν σωματικά ευχάριστες, δεν μου προσέφεραν εκείνη την αίσθηση ευεξίας που μου έδιναν τα άλλα. Ήθελα μια σχέση που να με γεμίζει συναισθηματικά, πνευματικά αλλά και σωματικά – και οι καθαρά σωματικές σχέσεις ήταν ωραίες, αλλά άρχισαν να μοιάζουν ελλιπείς.

Όταν όμως προσπάθησα να το εξηγήσω, οι άνθρωποι δεν το καταλάβαιναν. Έλεγαν ότι το σεξ και η αγάπη για τις γυναίκες είναι άρρηκτα συνδεδεμένα, γεγονός που μας δυσκολεύει να απολαύσουμε το σεξ χωρίς συναισθηματικό δέσιμο. Εγώ όμως απολάμβανα τις φευγαλέες σεξουαλικές επαφές χωρίς συναισθήματα. Απλώς τις απολάμβανα όπως απολάμβανα να βλέπω σειρές σε μαραθώνιο, αντί να τις απολαμβάνω όπως απολαμβάνω τη γραφή ποίησης – και αυτό δεν μου άρεσε.

Οι άνθρωποι μου έλεγαν ότι οι γυναίκες δένονται μετά το σεξ λόγω ορμονών, οπότε δεν ήταν περίεργο που ήθελα περισσότερα. Αλλά δεν ήταν ούτε αυτό. Δεν ένιωθα δεμένη με κανέναν από αυτούς με τους οποίους είχα κοιμηθεί. Μάλιστα, ένιωθα αρκετά αποστασιοποιημένη. Δεν τους ήξερα καν. Αυτό ήταν ακριβώς ένα κομμάτι που δεν μου άρεσε.

Επιπλέον, θεωρούσα τη θεωρία ότι οι γυναίκες «δένονται» λίγο προσβλητική για την κρίση τους. Ως φοιτήτρια γνωσιακών νευροεπιστημών, τύχαινε να ξέρω ότι το σεξ μπορεί να απελευθερώσει ορμόνες δεσμού σε άτομα κάθε φύλου. Και παρόλο που κάποιες φορές αναγνώριζα αυτή την αντίδραση στον εαυτό μου, μπορούσα να την αποσυνδέσω από το αίσθημα ότι γνώριζα κάποιον πραγματικά καλά ή ότι θα γινόταν καλός φίλος.

Επειδή οι άλλοι δεν έπαιρναν την εξήγησή μου τοις μετρητοίς, ένιωθα ότι έλεγα ανοησίες. Αγνοούσα τους δικούς μου λόγους και εξηγούσα την απόφασή μου χρησιμοποιώντας τη γλώσσα των άλλων. «Αποζητούσα έναν συναισθηματικό δεσμό», έλεγα, απογοητεύοντας τον εαυτό μου επιβεβαιώνοντας τα στερεότυπα για τις γυναίκες που τόσο σιχαίνομαι. Αλλά τα τελευταία χρόνια σκέφτηκα, διάβασα και μίλησα για αυτό το θέμα, και συνάντησα μερικές θεωρίες που μου ακούγονται πολύ πιο λογικές από το ότι «οι γυναίκες δένονται με τους άλλους».

Ορίστε, λοιπόν, μερικές εξηγήσεις για το γιατί εγώ (και άλλες γυναίκες, καθώς και πολλά άτομα άλλων φύλων) επιλέγουμε να μην έχουμε φευγαλέες σεξουαλικές επαφές – οι οποίες δεν έχουν καμία σχέση με βιολογικές διαφορές των φύλων.

1. Οι έμφυλες μειονότητες, όπως οι γυναίκες, αντιμετωπίζουν μεγαλύτερους κινδύνους για την ασφάλειά τους

Μια πιθανότητα που συνάντησα για πρώτη φορά στο βιβλίο «The Ethical Slut» είναι ότι οι γυναίκες επιλέγουν λιγότερο συχνά το περιστασιακό σεξ επειδή βρίσκονται σε μια οικεία κατάσταση με κάποιον που μπορεί να μην μπορούν να εμπιστευτούν.

Αν και οι περισσότεροι άνθρωποι πέφτουν θύματα σεξουαλικής κακοποίησης από κάποιον που γνωρίζουν και εμπιστεύονται, εξακολουθεί να είναι σύνηθες να είμαστε επιφυλακτικοί με τους αγνώστους, ειδικά επειδή έτσι μας έχουν μάθει. Και είναι δύσκολο να μπεις στο κλίμα όταν αναρωτιέσαι αν κάποιος πρόκειται να σε κακοποιήσει σεξουαλικά. Η πιθανότητα κακοποίησης σίγουρα περνούσε από το μυαλό μου όταν αναζητούσα σεξουαλικές επαφές. Οι φίλες μου κι εγώ στέλναμε μηνύματα η μία στην άλλη για να βεβαιωθούμε ότι όλα είναι καλά αν φεύγαμε από ένα πάρτι με κάποιον. Δεν αφήναμε ποτέ τα ποτά μας χωρίς επίβλεψη.

Δεν θα έπρεπε να παίρνουμε αυτά τα μέτρα προφύλαξης, αλλά ζούμε σε μια κουλτούρα που διδάσκει τις γυναίκες να είναι συνεχώς σε επιφυλακή. Δεδομένου ότι μία στις τρεις γυναίκες και δύο στα πέντε τρανς και non-binary άτομα βιώνουν σεξουαλική κακοποίηση κατά τη διάρκεια των φοιτητικών τους χρόνων, ξέραμε ότι πιθανότατα θα συνέβαινε τουλάχιστον σε μία από εμάς – μάλλον και σε περισσότερες. Και έτσι έγινε.

Κατά το πρώτο έτος στο πανεπιστήμιο, ο ξάδερφός μου κι εγώ γνωρίσαμε μια παρέα αγοριών σε ένα πάρτι. Ένας μου φάνηκε πολύ όμορφος. Μείναμε έξω για λίγη ώρα και μιλήσαμε. Μετά, με ενθουσιασμό, πήγα στο διαμέρισμά του. Μετά από λίγο φιλί, μου ζήτησε να του κάνω στοματικό σεξ. Είπα όχι. Με παρακάλεσε. Είπα ξανά όχι. Με πίεσε να χαμηλώσω το κεφάλι μου. Του είπα να μην με αναγκάζει. Είπε ότι δεν με ανάγκασε ποτέ. Επέμεινε για άλλη μια φορά.

Εκείνη τη στιγμή ένιωσα πραγματικά βάρος. Μου φάνηκε πιο εύκολο να το κάνω απλώς παρά να συνεχίσω να διαφωνώ. Έτσι το έκανα. Και είπα στον εαυτό μου ότι το ήθελα. Μετά, ενώ μιλούσαμε με τον συγκάτοικό του, στάθηκε πίσω μου και έκανε κινήσεις ώθησης για να επιδειχθεί. «Αυτός είναι ο ανδρισμός».

«Αυτό το πράγμα», μου είπε. Το επόμενο Σαββατοκύριακο προσπάθησα να τον καλέσω και μου είπε ότι πλέον είχε κοπέλα.

Πίστευα για πολύ καιρό ότι αυτή η συνάντηση είχε γίνει με αμοιβαία συγκατάθεση. Νόμιζα ότι το να σε πιέζουν για σεξ ήταν κάτι με το οποίο οι γυναίκες έπρεπε απλώς να μάθουν να ζουν. Αλλά με έκανε πιο καχύποπτη για μελλοντικές one-night stands. Άλλωστε, αυτός ο άντρας φαινόταν τόσο γλυκός και αθώος. Ποιος άλλος θα μπορούσε να με πιέσει απρόσμενα, να με φέρει σε δύσκολη θέση και να με αντιμετωπίσει σαν τρόπαιο; Η εμπειρία μου είναι πολύ συνηθισμένη. Ακόμα κι αν οι γυναίκες δεν πέφτουν θύματα σεξουαλικής κακοποίησης, συχνά έρχονται αντιμέτωπες με συντρόφους που τις αντιμετωπίζουν ως αντικείμενα.

Το να πηγαίνεις σπίτι με κάποιον στο τέλος της βραδιάς είναι ρίσκο για τον καθένα, ειδικά για τις γυναίκες και τις άλλες έμφυλες μειονότητες, που έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να υποστούν σεξουαλική κακοποίηση και τους λένε συνεχώς να προστατεύονται από επιθέσεις. Η απόφαση δεν αφορά μόνο το αν θα περάσουμε καλά. Διακυβεύεται η ασφάλειά μας.

2. Η κουλτούρα του casual σεξ υποτιμά την απόλαυση των γυναικών

Για να είμαι σαφής: η εμπειρία μου με το περιστασιακό σεξ. Οι σεξουαλικές επαφές, ειδικά στο πανεπιστήμιο, λαμβάνουν χώρα μέσα σε ένα συγκεκριμένο πολιτισμικό πλαίσιο που αφορά κυρίως cisgender άνδρες και γυναίκες που κάνουν σεξ μεταξύ τους. Παρόλο που στις queer σχέσεις μπορεί σίγουρα να υπάρξει περιστασιακό σεξ, δεν ισχύουν απαραίτητα οι ίδιες έμφυλες προσδοκίες και σχέσεις εξουσίας, αν και μερικές φορές αναπαράγονται και επιβεβαιώνονται.

Μέσα στη σεξουαλική κουλτούρα που βίωσα, από τους άνδρες, κυρίως, αναμένεται να έχουν τον έλεγχο. Αυτοί οφείλουν να παίρνουν την πρωτοβουλία, αυτοί οφείλουν να καθορίζουν τι συμβαίνει και αυτοί οφείλουν να αποκομίζουν τα περισσότερα. Θυμάστε εκείνον τον άνδρα που επέμενε να του κάνω στοματικό σεξ; Εκείνος αρνήθηκε να μου κάνει – πράγμα που φυσικά είχε δικαίωμα να κάνει, αλλά η ανισότητα στις προσδοκίες του ήταν ενδεικτική. Και πολλές γυναίκες που γνώριζα είχαν βιώσει το ίδιο.

Μάλιστα, μια πρόσφατη έρευνα σε Καναδούς φοιτητές έδειξε ότι το 63% των ανδρών είχε λάβει στοματικό σεξ κατά την τελευταία σεξουαλική τους επαφή – αλλά μόνο το 44% των γυναικών είχε λάβει. Το χάσμα στο στοματικό σεξ θα μπορούσε να εξηγήσει εν μέρει το «οργασμικό χάσμα» μεταξύ ετεροφυλόφιλων ανδρών και γυναικών, το οποίο είναι μεγαλύτερο στο περιστασιακό σεξ παρά στις σχέσεις. Στο περιστασιακό σεξ, οι άνδρες έχουν τρεις οργασμούς για κάθε έναν που έχει η γυναίκα. Στις σχέσεις, η αναλογία είναι μόνο 1,25:1. Αυτό συμβαίνει επειδή η κυρίαρχη, cis-ετεροκανονική κουλτούρα του casual σεξ θέτει την απόλαυση των ανδρών πάνω από εκείνη των γυναικών.

Έτσι, όταν μια γυναίκα βγαίνει για περιστασιακό σεξ, ένα πιθανό σενάριο είναι να παρενοχληθεί, και αν γλιτώσει από αυτό, να αντιμετωπιστεί ως δευτερεύουσας σημασίας. Δεν υπάρχουν πολλές καλές επιλογές. Αν δεν είσαι σίγουρη ότι ο σύντροφός σου ενδιαφέρεται έστω και λίγο για την απόλαυσή σου, το ρίσκο να αντιμετωπιστείς με ασέβεια και να αντικειμενοποιηθείς δεν αξίζει τον κόπο.

3. Στις γυναίκες διδάσκεται να μην έχουν πολλούς σεξουαλικούς συντρόφους

Ο σεξουαλικός διασυρμός είναι ένα πραγματικό πρόβλημα. Και έχει δραστικές συνέπειες στη ζωή των γυναικών. Μια έρευνα, που δυστυχώς περιορίστηκε σε δυαδική έμφυλη ταξινόμηση, έδειξε ότι τα έφηβα κορίτσια έχαναν φίλους αν έκαναν σεξ, ενώ τα αγόρια αποκτούσαν περισσότερους. Μια άλλη έρευνα έδειξε ότι οι γυναίκες επιθυμούν μια φευγαλέα σεξουαλική σχέση εξίσου με τους άνδρες – αν γνωρίζουν ότι το σεξ θα είναι καλό και δεν θα κριθούν.

Πράγματι: όταν οι γυναίκες απελευθερώνονται από αυτά τα ανόητα κοινωνικά πρότυπα, συμπεριφέρονται «όπως οι άνδρες» – γεγονός που καθιστά ακόμα λιγότερο αξιόπιστο το ότι οι άνδρες είναι από τη φύση τους πιο ενδιαφερόμενοι για φευγαλέες σεξουαλικές σχέσεις. Αυτή η πεποίθηση στιγματίζει τη φυσιολογική ανθρώπινη συμπεριφορά για το ένα φύλο. Είναι αστείο, αλλά η εξήγηση ότι το σεξ είναι ταμπού δεν με έπεισε αρχικά. Σίγουρα έχω ακούσει κατά καιρούς ανθρώπους να κρίνουν γυναίκες, συμπεριλαμβανομένης και εμού, για τις φευγαλέες σεξουαλικές τους σχέσεις, αλλά δεν πίστευα ότι αυτό επηρέαζε τη δική μου συμπεριφορά. Πίστευα ότι το είχα αποβάλει. Άλλωστε, γράφω για το σεξ και τις σχέσεις. Δεν μαζεύω καν τα sex toys μου όταν έρχονται φίλοι.

Τώρα που είμαι 35, αρχίζω επιτέλους να συνειδητοποιώ πόση επιρροή είχε πάνω μου ο σεξουαλικός διασυρμός. Γιατί ακόμα και κατά τη διάρκεια της «πιο άτακτης» φάσης μου, επέβαλα στον εαυτό μου έναν περιορισμό: δεν θα έκανα διεισδυτικό σεξ, εκτός αν ήμουν ερωτευμένη και είχα μια σταθερή σχέση. Αυτή η μορφή ντροπής βασίζεται σε έναν ετεροκανονικό ορισμό του σεξ, όπου οτιδήποτε άλλο «δεν μετράει». Το χειρωνακτικό σεξ ήταν εντάξει. Το στοματικό σεξ ήταν εντάξει. Αλλά ένα πέος θα με άλλαζε. Ήμουν περήφανη που ακολουθούσα αυτόν τον κανόνα, και δεν θα έπρεπε να είμαι. Ο αριθμός των σεξουαλικών συντρόφων που έχεις δεν λέει τίποτα για σένα.

Μέχρι σήμερα, βλέπω εφιάλτες ότι είμαι με κάποιον και το πέος γλιστράει κατά λάθος μέσα, και πανικοβάλλομαι καθώς ξαναμετράω τον «αριθμό» των συντρόφων μου. Σε όλη μου την ενήλικη ζωή, προσπαθούσα να διατηρήσω αυτόν τον αριθμό χαμηλά για να νιώθω πειθαρχημένη και υπό έλεγχο. Αν γινόταν υψηλός, θα ένιωθα σαν αποτυχημένη γυναίκα. Ως άτομο που έχει νικήσει τη νευρική ανορεξία, μπορώ να πω ότι υπάρχουν πολλές ομοιότητες ανάμεσα στο πώς σκεφτόμουν για τον αριθμό των σεξουαλικών μου συντρόφων και στο πώς σκεφτόμουν για το βάρος μου.

Δεν υπάρχει κανείς με τον οποίο θα μιλούσα για σεξ που θα με έκρινε με βάση τον αριθμό μου. Αλλά επηρεάζει έντονα το πώς νιώθω για τον εαυτό μου. Και μεγάλωσα σε ένα κοσμικό, φιλελεύθερο περιβάλλον. Αυτό δεν είναι το χειρότερο – απλώς ένας τυπικός, ευρύς κοινωνικός σεξουαλικός διασυρμός.

Ακόμα προσπαθώ να ξεμπλέξω την ειλικρινή μου έλλειψη ενδιαφέροντος για το περιστασιακό σεξ από το παράλογο συναίσθημά μου ότι κάθε νέο πέος που εισάγεται στο σώμα μου θα το αλλάξει με κάποιο τρόπο. Επιμένω ότι στην απόφασή μου να απέχω από το περιστασιακό σεξ έπαιξαν ρόλο και άλλα πράγματα εκτός από τον σεξουαλικό διασυρμό, αλλά όσο περισσότερο το σκέφτομαι, τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ πόσο μεγάλο ρόλο έπαιξε το σεξουαλικό διπλό πρότυπο.

4. Δεν είναι απλώς το είδος της σχέσης που θέλουν

Στο τέλος της ημέρας, δεν έχει πραγματικά σημασία γιατί μια γυναίκα δεν θέλει περιστασιακό σεξ. Θα έπρεπε να μπορεί να αποφασίσει ότι δεν της κάνει, χωρίς η απόφασή της να χρησιμοποιείται για να αποδειχθεί κάτι σχετικά με τις έμφυλες διαφορές. Αυτό το συνειδητοποίησα όταν άρχισα να μιλάω με άνδρες που επίσης δεν είχαν ενδιαφέρον για περιστασιακό σεξ. Αυτές οι συζητήσεις επιβεβαίωσαν ότι, ακόμα κι αν οι λόγοι μου συνέπιπταν με ένα έμφυλο στερεότυπο, δεν οφείλονταν απαραίτητα στο φύλο μου. Μπορούσα να θέλω έναν συναισθηματικό δεσμό με σεξουαλικούς συντρόφους χωρίς να περιορίζω αυτή την επιθυμία σε γυναικείες ορμόνες.

Και η ιστορία μου δεν χρειαζόταν να είναι παρόμοια με κάποιου άλλου. Αυτό μπορούσε απλώς να είναι το ποια είμαι, ως άτομο. Είναι δύσκολο να κάνεις ως γυναίκα κάτι «θηλυκό» χωρίς να αισθάνεσαι υπεύθυνη για την επιβεβαίωση των προκαταλήψεων που έχουν οι άνθρωποι για τις γυναίκες. Και είναι δύσκολο να κάνεις οτιδήποτε ως γυναίκα χωρίς να χαρακτηριστεί ως «θηλυκό». 

Για μένα, η αποχή από φευγαλέες σεξουαλικές επαφές δεν είναι έκφραση θηλυκότητας, ούτε αποτέλεσμα βιολογικών ενστίκτων. Οι λόγοι μου είναι πολύ βαθύτεροι. Προτιμώ σχέσεις που είναι πνευματικά διεγερτικές, συναισθηματικά οικείες, με εμπιστοσύνη, ασφάλεια και επικοινωνία. Και παρόλο που κάποιοι άνθρωποι μπορεί να θεωρούν ότι οι φευγαλέες σεξουαλικές επαφές έχουν αυτές τις ιδιότητες, η κουλτούρα του casual σεξ δεν τις προωθεί, και το ρίσκο να παρενοχληθείς ή να αντιμετωπιστείς με ασέβεια δεν αξίζει τον κόπο της αναζήτησης.

Οι λόγοι των άλλων μπορεί να είναι διαφορετικοί. Οι γυναίκες στο ασεξουαλικό φάσμα, για παράδειγμα, μπορεί να μην αισθάνονται καθόλου έλξη για τους ανθρώπους – ή όχι για ανθρώπους με τους οποίους δεν έχουν στενό δεσμό. Το να λες ότι δεν ενδιαφέρονται για περιστασιακό σεξ, απλώς και μόνο επειδή είναι γυναίκες, αγνοεί την ταυτότητά τους. Όποιοι κι αν είναι οι λόγοι μιας γυναίκας, έχει το δικαίωμα να τους αφήσει να αντιμετωπιστούν ως δικοί της λόγοι, και να μην εξαναγκαστεί σε μια ιστορία για το γιατί οι γυναίκες απορρίπτουν το περιστασιακό σεξ.

Ακόμα προσπαθώ να καταλάβω ποια είδη σχέσεων μου ταιριάζουν καλύτερα και να διερευνήσω γιατί πήρα τις αποφάσεις που πήρα. Θα είναι μια διαρκής διαδικασία. Αλλά αξίζω την ευκαιρία να περάσω από αυτή τη διαδικασία και να γνωρίσω τον εαυτό μου, και όχι ένα εξομαλυσμένο στερεότυπο γυναικείας συμπεριφοράς."