6 λόγοι για να καταρρίψετε τον μύθο ότι οι γυναίκες που κάνουν πολύ σεξ είναι «ανασφαλείς».
Πρόσφατα συζητούσα με τη φίλη μου τη Φιόνα, η οποία είχε μόλις διαβάσει το νέο βιβλίο της Πέγκι Όρενσταϊν, «Κορίτσια & Σεξ».
Το «Κορίτσια & Σεξ» εξερευνά τις εμπειρίες των νέων γυναικών με το σεξ σε μια κουλτούρα που βλέπει τη γυναικεία σεξουαλικότητα απλώς ως ένα μέσο για την απόκτηση ανδρικής επιδοκιμασίας – και αυτό είχε αναστατώσει αρκετά τη Φιόνα.
Η Φιόνα έχει τρία παιδιά. Η μεγαλύτερη, η Κιμ, είναι μόλις 20 ετών. Διαβάζοντας το βιβλίο, η Φιόνα πείστηκε ότι η κόρη της ήταν έτοιμη να ζήσει τις μη ικανοποιητικές περιστασιακές σεξουαλικές επαφές που περιγράφει η Όρενσταϊν.
«Είναι τόσο τρομακτικό να σκέφτομαι ότι θα πάει στο πανεπιστήμιο και θα βιώνει τέτοιες φρικτές καταστάσεις με αγόρια, μόνο και μόνο για να νιώσει καλύτερα με τον εαυτό της», είπε.
Προσπάθησα να την καθησυχάσω. Αλλά ένιωσα επίσης την ανάγκη να επισημάνω στη Φιόνα ότι, παρόλο που το βιβλίο της Όρενσταϊν θίγει ορισμένα πολύ πραγματικά προβλήματα, σε κάποιες περιπτώσεις υποπίπτει σε αυτό που οι New York Times περιέγραψαν ως μια γκρίνια για την κατάσταση της σεξουαλικότητας των νέων γυναικών.
Μάλιστα, όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο λιγότερο πειθόμουν ότι η Κιμ είχε μπει αυτόματα σε αυτή τη διαδρομή. Τι αποδείξεις είχαμε ότι θα μπορούσε να πέσει σε αυτή την παγίδα; Εννοώ, πρόκειται για ένα κορίτσι που ως πρωτοετής είχε περάσει ένα εξάμηνο στο εξωτερικό, είχε παίξει σε μια ομάδα ποδοσφαίρου και είχε έναν στενό κύκλο φίλων.
Γιατί να υποθέσουμε ότι είχε βαθιά ριζωμένες ανασφάλειες – ή ότι τυχόν ανασφάλειες που είχε θα οδηγούσαν με κάποιο τρόπο σε μη ικανοποιητικό, άστατο σεξ;
Δεν είναι ότι οι ανησυχίες της Φιόνα δεν ήταν βάσιμες. Υπάρχουν σίγουρα προβλήματα με την κουλτούρα του «hook-up» και είναι καλό μια μητέρα να ανησυχεί για τη σεξουαλικότητα της κόρης της. Αλλά αποτελούσαν επίσης μέρος μιας ευρύτερης αντίληψης που τοποθετεί την κινητήρια δύναμη πίσω από την απόφαση μιας νέας γυναίκας να κάνει σεξ στην ανασφάλεια και την ανάγκη για ανδρική επιβεβαίωση.
Αυτό συμβαίνει εν μέρει επειδή πολλές φεμινίστριες γνωρίζουν ότι η αντιμετώπιση της πίεσης που ασκεί η πατριαρχία στις νέες γυναίκες έχει οδηγήσει σε μια επιδημία χαμηλής αυτοεκτίμησης σε αυτή την ομάδα.
Και εν μέρει επειδή πολλές φεμινίστριες έχουν πλήρη επίγνωση του γεγονότος ότι οι γυναίκες εδώ και πολύ καιρό δεν έχουν να αντιμετωπίσουν μόνο τη σεξουαλική ανισότητα, αλλά και τη σεξουαλική βία. Εμείς έχουμε πρωτοστατήσει στην ανάδειξη αυτών των προβλημάτων και στην προσπάθεια για την εξάλειψή τους.
Και καθώς αυτό το έργο απέχει πολύ από το να ολοκληρωθεί, μερικές φορές πέφτουμε στην παγίδα να εφαρμόζουμε τις γνώσεις μας για μεγαλύτερα, παγκόσμια προβλήματα στη συμπεριφορά ατόμων, ενώ αυτό δεν είναι απόλυτα σωστό. Παρόλο που η ανασφάλεια όντως παίζει ρόλο στις σεξουαλικές επιλογές ορισμένων νέων γυναικών, σίγουρα δεν αποτελεί καθολικό κίνητρο.
Δεν έχετε πειστεί ακόμα; Ορίστε έξι λόγοι για τους οποίους πρέπει να αμφισβητήσουμε την ιδέα ότι η ανασφάλεια είναι ο κύριος λόγος για τον οποίο οι νέες γυναίκες κάνουν σεξ με πολλούς συντρόφους.
1. Η εξιδανίκευση της ανασφάλειας είναι απλώς ένας άλλος τρόπος ελέγχου της γυναικείας σεξουαλικότητας
Δεν είναι μυστικό ότι αμέτρητες κοινωνίες σε όλη την ιστορία έχουν προσπαθήσει να ελέγξουν τη γυναικεία σεξουαλικότητα. Και πουθενά δεν είναι αυτό πιο εμφανές από ό,τι όταν πρόκειται για τον αριθμό των σεξουαλικών συντρόφων που έχει μια γυναίκα.
Οι εξελικτικοί ψυχολόγοι έχουν διατυπώσει τη θεωρία ότι αυτό πηγάζει από το άγχος της πατρότητας. Αλλά όποιος κι αν ήταν ο αρχικός λόγος, οι επιπτώσεις αυτού του μοντέλου εξακολουθούν να γίνονται έντονα αισθητές από αμέτρητες σύγχρονες γυναίκες.
Σήμερα, όταν επισημαίνουμε την ανασφάλεια ως την αναμενόμενη εξήγηση για την επιλογή μιας νέας γυναίκας να έχει πολλούς σεξουαλικούς συντρόφους, συνεχίζουμε το ιστορικό πρότυπο της στέρησης από τις γυναίκες της δυνατότητας να εκφράσουν τη σεξουαλικότητά τους με νόμιμο τρόπο, εκτός μιας (συνήθως ετεροφυλοφιλικής) μονογαμικής σχέσης.
Και παρόλο που η υπόθεση ότι μια νέα γυναίκα θα μπορούσε να οδηγηθεί σε «ανηθικότητα» λόγω ανασφάλειας ίσως δεν φαίνεται τόσο κακόβουλη όσο πολλές άλλες εξηγήσεις, παραμένει επιβλαβής.
Αυτό συμβαίνει επειδή η εκ προοιμίου αποδοχή της ανασφάλειας ενισχύει το σεξουαλικό status quo – ακόμη και στις χειραφετημένες γυναίκες που ενδέχεται να μην επηρεάζονται από μηνύματα ντροπής.
Πολλοί άνθρωποι γνωρίζουν ότι οι φεμινίστριες δεν συμφωνούν πάντα μεταξύ τους όταν πρόκειται για το σεξ. Υπάρχουν εδώ και πολύ καιρό διαφωνίες για ζητήματα όπως η πορνογραφία και η σεξουαλική βιομηχανία.
Αλλά οι τρόποι με τους οποίους μερικές φορές συνεργαζόμαστε ασυνείδητα στον έλεγχο της σεξουαλικότητας των νέων γυναικών είναι συχνά πιο λεπτοί από όσο νομίζετε. Και είναι απαραίτητο να το προσέξουμε και να το αντιμετωπίσουμε.
2. Η υπόθεση της ανασφάλειας τοποθετεί τη σεξουαλικότητα μιας νέας γυναίκας σε σχέση με ένα άλλο (συνήθως ανδρικό) πρόσωπο
Το συμπέρασμα ότι οι νέες γυναίκες που κάνουν πολύ σεξ παρακινούνται κυρίως από ανασφάλεια, συνεπάγεται ότι η έγκριση των άλλων είναι καθοριστικός παράγοντας για την αυτοεικόνα κάποιου.
Ωστόσο, για πολλούς ανθρώπους, η αυτοεκτίμηση και η αυτοαποδοχή δεν εξαρτώνται αποκλειστικά από την εξωτερική επιδοκιμασία.
Επειδή όμως οι γυναίκες βομβαρδίζονται συνεχώς με το μήνυμα ότι η αξία τους ως άτομα συνδέεται άμεσα με το πόσο ελκυστικές τις βρίσκουν οι άνδρες, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι τόσοι πολλοί καταλήγουν σε αυτό το συμπέρασμα.
Όπως γράφει η Jarune Uwujaren σε αυτόν τον ιστότοπο: «Αυτό που τραβάει την προσοχή είναι ακριβώς ότι...»
Ο τρόπος με τον οποίο απεικονίζονται οι ετεροφυλόφιλοι άνδρες καθορίζει σε μεγάλο βαθμό αυτό που βλέπετε στα μέσα ενημέρωσης, και αυτό που βλέπετε στα μέσα ενημέρωσης επηρεάζει την αντίληψη των ανθρώπων για την αξία και την ελκυστικότητα των γυναικών. Το πρόβλημα με τις σέξι φωτογραφήσεις που τραβούν την προσοχή και τη δημόσια αντίδραση σε αυτές δεν είναι ότι ορισμένες γυναίκες παίρνουν ατομικές αποφάσεις.»
Αν και οφείλουμε οπωσδήποτε να επικρίνουμε τα συστήματα, συχνά συμβαίνει να επικρίνουμε τα άτομα για τις επιλογές τους.
Και αυτό οδηγεί στο να υποθέτουμε ότι ο κύριος λόγος για να κάνει μια νέα γυναίκα σεξ είναι για να ικανοποιήσει κάποιον άλλον (πιθανώς έναν άνδρα) και να κερδίσει έτσι την επιδοκιμασία του.
Ως αποτέλεσμα, στερείται από τις γυναίκες η δυνατότητα να εκφράσουν τη δική τους σεξουαλική αυτονομία – κάτι για το οποίο έχουν αγωνιστεί γενιές φεμινιστριών.
3. Η απόδοση ανασφάλειας είναι ένα παράδειγμα καλοπροαίρετου σεξισμού
Αν και ορισμένες νέες γυναίκες κάνουν σεξ για να ενισχύσουν την αυτοπεποίθησή τους, η χρήση αυτής της τυποποιημένης εξήγησης είναι μια μορφή καλοπροαίρετου σεξισμού.
Ο καλοπροαίρετος σεξισμός είναι το φαινόμενο όπου οι διακρίσεις συσκευάζονται με θετικούς όρους, συχνά με το πρόσχημα της προστασίας ή της φροντίδας για τις γυναίκες. Εμφανίζεται σε πολλά μέρη και διατηρείται από πολλούς ανθρώπους, ακόμη και από κάποιες φεμινίστριες.
Μια τέτοια οπτική σκιαγραφεί μια κατάσταση όπου το σεξ πηγάζει από ένα θεμελιώδες πρόβλημα που πρέπει να επιλυθεί. Και από τη στιγμή που θα λυθεί αυτό το πρόβλημα, θα ακολουθούσε ότι η ανάγκη για πολύ σεξ θα εξαφανιζόταν.
Αυτό είναι κάτι που, σε αυτό το ιδανικό πρότυπο, θεωρείται πλέον μόνο ως κάτι αρνητικό.
Φυσικά, πολλές φεμινίστριες έχουν προσπαθήσει να γιορτάσουν τη σεξουαλική έκφραση των γυναικών. Όμως ορισμένοι τρόποι με τους οποίους αυτό έχει συμβεί τα τελευταία χρόνια αξίζουν επίσης περαιτέρω διερεύνηση.
Οι εκκλήσεις για να σταματήσει το σεξουαλικό shaming, αν και αξιέπαινες, μπορούν για παράδειγμα να ενισχύσουν τις αντιθέσεις μεταξύ «καλών» και «κακών» γυναικών, τις οποίες ο φεμινισμός προσπαθεί ακριβώς να αποδομήσει. Μια συνέπεια αυτού του μοντέλου μπορεί να είναι ότι, αν δεν αγκαλιάζετε ανοιχτά το σεξ, χαρακτηρίζεστε ως σεμνότυφη.
Και όταν ενισχύονται αυτές οι αντιθέσεις, βλέπουμε επίσης την ενίσχυση άλλων ιδεών, όπως για παράδειγμα ότι οι νέες γυναίκες παρακινούνται να κάνουν σεξ από... ανασφάλεια, ακόμη και την ώρα που ελπίζουμε να σεβαστούμε όλες τις σεξουαλικές επιλογές των γυναικών.
4. Η σχέση μεταξύ αυτοσεβασμού και περιστασιακού σεξ είναι σύνθετη
Η αίσθηση της αυτοεκτίμησης και η αυτοπεποίθησή μας επηρεάζουν σίγουρα τις σεξουαλικές μας επιλογές. Ωστόσο, ο τρόπος με τον οποίο αυτό εκδηλώνεται διαφέρει από άτομο σε άτομο.
Σε μία μελέτη, για παράδειγμα, φοιτήτριες με ισχυρή σωματική εικόνα δήλωσαν ότι είχαν θετική στάση απέναντι στο περιστασιακό σεξ. Άλλοι ερευνητές έχουν βρει μια σχέση μεταξύ υψηλής αυτοεκτίμησης και του αριθμού των συντρόφων που έχουν οι άνθρωποι, ανεξαρτήτως φύλου.
Μια πρόσφατη μελέτη έδειξε ότι για άτομα που αισθάνονται σεξουαλικά απελευθερωμένα, το περιστασιακό σεξ μπορεί να ενισχύσει την αυτοπεποίθησή τους, ενώ για άτομα που αισθάνονται πολύ ανασταλμένα, μπορεί να έχει το αντίθετο αποτέλεσμα.
Η παραδοχή ότι μπορεί να υπάρχει μόνο ένας λόγος για τις επιλογές μιας γυναίκας αγνοεί τις αμέτρητες δυνατότητες που υπάρχουν.
Και όταν ξεκινάμε με την προκατάληψη ότι μια νέα γυναίκα κάνει πολύ σεξ απλώς και μόνο επειδή είναι ανασφαλής, αγνοούμε το γεγονός ότι μπορεί να το κάνει επειδή νιώθει αυτοπεποίθηση, επειδή αισθάνεται έλξη για μια ευρεία γκάμα ανθρώπων ή απλώς επειδή δεν νιώθει δεσμευμένη από τις παραδοσιακές συμβάσεις για το τι είναι σεξουαλικά πρέπον για τις γυναίκες.
Όλο και περισσότερες γυναίκες μιλούν ανοιχτά για τους λόγους για τους οποίους κάνουν σεξ, και αυτοί οι λόγοι συχνά δεν έχουν καμία σχέση με την ανασφάλεια.
Για παράδειγμα, η Corinne Fisher και η Krystyna Hutchinson, παρουσιάστριες του podcast «Guys We Fucked», έχουν δημιουργήσει μια ολόκληρη εκπομπή με στόχο να περάσουν το μήνυμα ότι, όπως λένε στο πρώτο επεισόδιο: «Είναι εντάξει να κάνεις πολύ σεξ και να είσαι περήφανη γι' αυτό.»
Και η Marrie Lobel, συγγραφέας για το σεξ και τις σχέσεις πίσω από τον ιστότοπο Dirtyinpublic, εξηγεί σε ένα άρθρο σχετικά με την κατάρριψη μύθων για τη γυναικεία promiscuity: «Η παραδοχή ότι μια γυναίκα είναι "ραγισμένη" με βάση το πώς επιλέγει να εκφράσει τη σεξουαλικότητά της λέει περισσότερα για το πώς βλέπετε τον εαυτό σας παρά για το πώς είναι πραγματικά εκείνη.»
Πολλές από τις φεμινιστικές επικρίσεις για τη «σεξουαλική θετικότητα» είναι εξαιρετικά σημαντικές. Για παράδειγμα, εκτιμώ ιδιαίτερα το επιχείρημα της bell hooks, ότι δηλαδή η εστίαση στο δικαίωμα της σεξουαλικής δραστηριότητας μπορεί να αγνοήσει το δικαίωμα της άρνησης σεξουαλικής δραστηριότητας, ή την παρατήρηση ότι ιδέες που πηγάζουν από την ανδροκρατούμενη σεξολογία μπορεί να παρουσιάζονται ακούσια ως φεμινιστικές θέσεις.
Αλλά οι φεμινίστριες μπορούν επίσης να πέσουν στην παγίδα να απορρίπτουν φωνές που υποστηρίζουν τη σεξουαλική απελευθέρωση ως μη αυθεντικές ή παραπλανητικές.
5. Συχνά χρησιμοποιείται με έναν «ενηλικοκεντρικό» τρόπο
Τώρα που είμαι σαράντα, η άποψή μου για το πώς η κοινωνία αντιμετωπίζει τις νέες γυναίκες δεν πηγάζει πλέον από την προσωπική μου περιθωριοποίηση λόγω αυτής της ταμπέλας.
Αλλά ως κάποια που το έχει βιώσει, θυμάμαι πολύ καλά πώς ήταν να με απορρίπτουν επιπόλαια επειδή υποτίθεται ότι δεν είχα αρκετή εμπειρία ζωής ή αυτογνωσία για να ξέρω πραγματικά για τι μιλούσα.
Πράγματι, οι νέες γυναίκες εκτίθενται συχνά σε ενηλικοκεντρικά μηνύματα, τα οποία τονίζουν τη δύναμη και την προτεραιότητα της ενηλικίωσης έναντι της νεότητας και τις κάνουν να νιώθουν παιδιά για πολύ καιρό.
Όταν, για παράδειγμα, μια νέα γυναίκα λέει ότι κάνει σεξ επειδή το βρίσκει ικανοποιητικό, διασκεδαστικό ή συναρπαστικό, συχνά της λένε ότι δεν είναι αρκετά μεγάλη για να ξέρει τι λέει. Και ότι στην πραγματικότητα προσπαθεί μόνο να κατευνάσει την ανασφάλειά της και αναζητά επιβεβαίωση στη σεξουαλική έγκριση κάποιου άλλου.
Αυτό το μήνυμα μπορεί να προκαλέσει οργή. Και είναι ένα μήνυμα που οι φεμινίστριες όλων των ηλικιών πρέπει να προσέχουν, προκειμένου να αναγνωρίσουν πραγματικά τις εμπειρίες των νέων γυναικών.
Το βλέπουμε αυτό στο «Κορίτσια & Σεξ», αλλά η Πέγκι Όρενσταϊν δεν είναι σίγουρα η μόνη φεμινίστρια που σκοντάφτει σε αυτόν τον τομέα.
6. Η απόδοση ανασφάλειας διαταράσσει τις ψυχολογικές θεωρίες
Χάρη στην επιφανειακή γνώση που πολλοί από εμάς έχουμε για τη σύγχρονη ψυχολογία και τον ρόλο της στην ανθρώπινη σεξουαλικότητα, πολλοί άνθρωποι αρέσκονται στο να παίζουν τους ερασιτέχνες αναλυτές όταν πρόκειται για το σεξ.
Και αυτό είναι κατανοητό, καθώς ο κλάδος μας έχει δώσει όρους όπως «νυμφομανία» και έχει εισάγει ιδέες περί «ζήλιας του πέους» και του Οιδιπόδειου συμπλέγματος στη συλλογική συνείδηση.
Αλλά παρόλο που πολλοί από εμάς γνωρίζουμε τον Σίγκμουντ Φρόιντ ως τον θεμελιωτή αυτών των (προβληματικών) απόψεων, οι θεωρίες του δεν ήταν οι μόνες που άφησαν το στίγμα τους.
Στην πραγματικότητα, πολλά από αυτά που νομίζουμε ότι γνωρίζουμε για τον ρόλο της ανασφάλειας και της promiscuity τα οφείλουμε σε μια ψυχολόγο ονόματι Δρ Κάρεν Χόρνεϊ – η οποία θεωρείται συχνά η ιδρύτρια της φεμινιστικής ψυχολογίας.
Σε αντίθεση με τον Φρόιντ, η Χόρνεϊ στο έργο της εξέτασε τον ρόλο της κοινωνίας και του πολιτισμού, και κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '30 και του '40 ανέπτυξε σημαντικές θεωρίες για το άγχος και τις νευρώσεις.
Μία από τις θεωρίες της ήταν ότι οι άνθρωποι με παιδική ανάγκη για προσοχή πιθανότατα θα χρησιμοποιούσαν το σεξ ως υποκατάστατο της στοργής που επιθυμούσαν, και ότι όσοι πήγαιναν από τον έναν σεξουαλικό σύντροφο στον άλλον, το έκαναν λόγω ανασφάλειας.
Με πολλούς τρόπους, αυτή ήταν μια προοδευτική ματιά στο σεξ, που συνέβαλε στο να αλλάξει η αντίληψη ότι οι «ασταθείς» γυναίκες ήταν άρρωστες «νυμφομανείς» σε μια αντίληψη όπου μπορούσαν να έχουν νόμιμα ψυχολογικά κίνητρα για τη συμπεριφορά τους.
Όμως, παρόλο που οι θεωρίες της Χόρνεϊ αποτέλεσαν σημαντική συνεισφορά στην κατανόηση της γυναικείας σεξουαλικότητας, έγιναν, όπως και τόσες άλλες ψυχολογικές αρχές, μια εύκολη διάγνωση, η οποία εφαρμόστηκε ευρέως σε γυναίκες που πληρούσαν ένα ορισμένο προφίλ – ακόμη και αν αυτή η διάγνωση δεν ήταν απαραίτητα ακριβής.
Για πολλές φεμινίστριες, αυτές οι θεωρίες παρείχαν το απαραίτητο κύρος για να αμφισβητηθούν οι επιβλαβείς αντιλήψεις για τα σεξουαλικά κίνητρα των γυναικών.
Άλλωστε, δεν πέρασε πολύς καιρός από τότε που οι νέες γυναίκες στέλνονταν ακόμη και σε αναμορφωτήρια μόνο και μόνο επειδή έκαναν σεξ. Επομένως, η εξήγηση της συμπεριφοράς ενός κοριτσιού μέσα από την ψυχολογία μπορεί να είναι σωτήρια.
Ωστόσο, παρά τον σημαντικό ρόλο τέτοιων θεωριών, είναι εξίσου σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι ήρθε η ώρα να ανοίξουμε την πόρτα για τις αμέτρητες άλλες εξηγήσεις που είναι εξίσου έγκυρες.
Αμφισβητώντας τις επικρατούσες απόψεις
Πρόσφατα οδηγούσα προς το σπίτι και άκουσα το «What Makes You Beautiful» των One Direction στο ραδιόφωνο. Χωρίς να το σκεφτώ, άρχισα να τραγουδάω μαζί τους.
Αλλά παρόλο που είχα ακούσει το τραγούδι τόσες πολλές φορές που ήξερα όλους τους στίχους, για πρώτη φορά άκουσα πραγματικά τους στίχους. Και καθώς το έκανα, σκέφτηκα: «Ουάου, πραγματικά μισώ αυτό το τραγούδι».
Αν για κάποιο λόγο το χάσατε, το τραγούδι ξεκινά με τον στίχο «Είσαι ανασφαλής / Δεν ξέρεις γιατί» και συνεχίζει με ένα ρεφρέν που επαναλαμβάνει: «Δεν ξέρεις ότι είσαι όμορφη / Αυτό σε κάνει όμορφη.»
Είναι πιασάρικο, σίγουρα. Αλλά συνεχίζει επίσης μια μακρά παράδοση της ανασφάλειας, όχι μόνο ως αντίδοτο στη ματαιοδοξία, αλλά και ως μια γενικά επιθυμητή ιδιότητα σε μια γυναίκα.
Η ανασφάλεια σε αυτή την οπτική είναι θηλυκή, χαριτωμένη, τρυφερή και αβλαβής.
Όμως η ανασφάλεια δεν είναι ασήμαντη. Μπορεί να καταστρέψει την αυτοεικόνα κάποιου και να εμποδίσει ακόμη και τις πιο βασικές λειτουργίες της ζωής.
Ωστόσο, όπως συνειδητοποίησα για άλλη μια φορά εκείνη την ημέρα στο αυτοκίνητο, η ανασφάλεια ερμηνεύεται πολύ συχνά θετικά.
Και μερικές φορές αυτή η θετική ερμηνεία γίνεται αποδεκτή ακόμη και από φεμινίστριες που πέφτουν στην παγίδα να βλέπουν την ανασφάλεια ως μια πιο γενναιόδωρη εξήγηση για τις σεξουαλικές επιλογές μιας νέας γυναίκας από ό,τι τα άλλα επικρατή επιχειρήματα.
Όμως το γεγονός ότι φαίνεται λιγότερο επικριτικό, δεν σημαίνει ότι είναι πιο ακριβές.
Ωστόσο, δεν είναι μόνο η ακρίβεια που κινδυνεύει όταν κοιτάζουμε όλες τις πράξεις μέσα από τον ίδιο φακό. Όταν υποθέτουμε ότι ο πιο πιθανός λόγος για να κάνει μια νέα γυναίκα σεξ είναι η ανασφάλεια, δημιουργούμε μια αντίθεση όπου η χαμηλή αυτοεκτίμηση είναι ένας δικαιολογημένος, έστω και ατυχής, λόγος για να κάνει σεξ με πολλούς συντρόφους.
Και ως εκ τούτου, κάθε άλλος λόγος είναι στη συνέχεια προβληματικός.
Ένα σημαντικό κομμάτι του φεμινισμού είναι η συνεχής επίκριση των κυρίαρχων δομών εξουσίας. Αλλά μερικές φορές πρέπει να στρέψουμε την κριτική μας ματιά και στον εαυτό μας.
